Kilka dni temu miałam okazję przyjrzec się z bardzo bliska cudownej aplikacji odwrotnej. Misternośc jej wykonania urzekła mnie absolutnie. Taka drobna i pełna zawijasów wydawała mi się "nie-do-zrobienia".
Już wcześniej przymierzałam się do zwykłych aplikacji. Podjęte próby nie były spektakularne, więc tym bardziej jestem zafascynowana aplikacjami odwrotnymi ( aplikowany materiał jest warstwą spodnią tła, czyli aplikacja jest "wklęsła").
Oglądane cudo zmobilizowało mnie nieco. Oto efekt tej mobilizacji:

Tak, oczywiście, że poszłam na łatwiznę i na tło wybrałam niestrzępiący się materiał. Jak to mówią: pierwsze koty (!) za płoty. Może kolejna próba będzie trudniejsza ;)

Na nic nie mam czasu, ale też nie robię nic produktywnego. Najwięcej zajmuje mi myślenie. Myślenie o tildowej lalce, myślenie o patchworku. Z samego myślenia nic nie wynika, poza twórczym szumem w głowie. Mam milion pomysłów i każdy typu "do-natychmiastowej-realizacji". Oczywiście nic z tego nie wynika. Pomysły notuję na czwartym zwoju mózgowym (licząc od lewego ucha), po czym znów popadam w totalny niedoczas, wynikający z nadmiernego myślenia :/

Najlepiej by było móc w chwili narodzenia pomysłu, rzucić się do roboty. Najszybciej jak się da. Żeby następny pomysł nie zdążył się wykluć. Tak było z tymi poszewkami. Mam nadzieję, że dzięki nim moje myślenie o patchworku przestanie być li tylko myśleniem i za niedługi czas będę mogła pochwalić się czymś bardziej spektakularnym.

Parę dni temu listonosz zapukał do moich drzwi. W ręku dzierżył wyczekiwaną niespodziankę od robiącej cuda weraph

Dziękuję pięknie za cudowną wymiankę!